Borysek już coraz pewniej sam przemierza mieszkanie. Obserwując go, dochodze do wniosku, że mu to się bardzo podoba. Mi też. 12 kilo nosić jest trochę ciężko.

A teraz kilka zdjęć:

Groźna mina:

Czy ktoś mnie w końcu uczesze?

Ta karuzela stoi w miejscu!

Tak się uśmiecham:

Pogramy w piłkę?

Tak se tu postoje...

Oni myślą, że ja pójdę spać.

A je nie chce spać. Ja jeszcze tu sobie posiedze.

No dobra. Niech im będzie. Poszłem spać.

Dziś wydarzyło się coś na co już długo wszyscy w naszej rodzinie czekali. Borysek zrobił samodzielnie kilka kroczków. Po raz pierwszy małe dziecię utrzymało się w pionie w czasie ruchu bez wsparcia czyjeś ręki. A było to tak: Adrian jak zwykle stwierdził, że mały Ciatek przeszkadza mu w jego pokoju i systematycznie przynosił go do dużego pokoju, z nadzieją, że ten nie poczłapie za nim. Ciastek natomiast z zapałem i uporem podążał dzielnie za swoim bratem. Po którymś razie z koleji, Adrian zrezygnowany postawił Ciastka na podłodze w dużym pokoju oddalił się nieznacznie i powiedział bez przekonania "no chodź do brata". A Borys...poszedł. Zrobił kilka kroków . Był to cudowny widok. Oczywiście, po tym wydarzeniu, następowały kolejne próby i prawie wszystkie zakończone wynikiem pozytywnym. CIASTEK CHODZI.

Dziś mój kochany Borysek kończy 11 miesięcy. Już 11 cudnych miesięcy jest z Nami, dając nam tyle radości, szczęścia, miłości, powodów do uśmiechu...niewyobrażam sobie już dzisiaj życia bez niego.

Dziś byliśmy na kręglach. Była to pierwsza wizyta Boryska w kręgielni. Miał radoche. Tyle piłek w jednym miejscu, szkoda tylko że takie ciężkie i biedny nie dał rady żadnej podnieść.

Dawno nic nie pisaliśmy, jakoś tak wyszło. Dziękujemy, tym co do Nas zaglądali. Miło wiedzieć, że ktoś o Nas pamięta.

Niechaj dziadzio z babunią tak nam długo żyją,

póki komar i mucha morza nie wypiją.

A ty mucho, ty komarze, pijci wodę powoli,

niech się dziadzio z babcią nażyją do woli.

Babciu i DZiadku!

Niech stale radość i uciecha

Waszą kochaną zdobią skroń...

I niebo niech Wam się uśmiecha...

A Boska zawsze ochrania dłoń...

Los ręką do darów szczodrą

niech szczęścia da Wam kwiat,

za Wasze trudy i dobroć,

którą rozjaśniacie Świat.

Wczoraj byliśmy z wizytą u babci Ani, a dziś u dziadka Franka.

Dzisiejszy wpis jest pierwszym wpisem w 2008 roku. można by powiedźieć, "no tak brak czasu", ale niestety była inna przyczyna. Brak chęci. I za bardzo nie wiem z jakiego powodu, ale mój brak chęci nie był skierowany do tego blogu, ale do wszystkich aspektów codziennego życia. Nazwijmy to depresją zimową, bo jak wcześniej pisałam, do miłośników tej pory roku nie należe.

No, dobra czas na opisanie co się u Nas działo. Borysek mówi już "tata", a przynajmiej mówił, bo od kilku dni jakoś zaprzestał. Mówi " baba", tylko jakoś "mama"  przez gardło mu nie może przejść Nadal nie chodzi, ale prowadzony za rączke śmiga jak szalony. Staram mu się podawać już takie "normalne" jedzenie, ku jego nie zadowoleniu. Choroby Nas nie omijają, raz kaszel, raz katar i tak w kółko. Niestety charakterek to to dziecię ma. Uparte i robi wszystko na przekór, a jak mu mówie, że nie wolno, to on się śmieje i dalej to robi. Grunt to mieć poważanie u dziecka.

Święta były i się skończyły, tak należy to opowiedzieć. A to Borysek w Wigilię:

 Boże Naodzenie:

Dzisiejszy wpis jest pierwszym wpisem w 2008 roku. można by powiedźieć, "no tak brak czasu", ale niestety była inna przyczyna. Brak chęci. I za bardzo nie wiem z jakiego powodu, ale mój brak chęci nie był skierowany do tego blogu, ale do wszystkich aspektów codziennego życia. Nazwijmy to depresją zimową, bo jak wcześniej pisałam, do miłośników tej pory roku nie należe.

No, dobra czas na opisanie co się u Nas działo. Borysek mówi już "tata", a przynajmiej mówił, bo od kilku dni jakoś zaprzestał. Mówi " baba", tylko jakoś "mama"  przez gardło mu nie może przejść Nadal nie chodzi, ale prowadzony za rączke śmiga jak szalony. Staram mu się podawać już takie "normalne" jedzenie, ku jego nie zadowoleniu. Choroby Nas nie omijają, raz kaszel, raz katar i tak w kółko. Niestety charakterek to to dziecię ma. Uparte i robi wszystko na przekór, a jak mu mówie, że nie wolno, to on się śmieje i dalej to robi. Grunt to mieć poważanie u dziecka.

Święta były i się skończyły, tak należy to opowiedzieć. A to Borysek w Wigilię:

 Boże Naodzenie:

 Dziś ostatni dzień roku 2007. To co najważniejsze wydażyło się w tym roku to pojawienie się Ciebie ukochany Borysku na Świecie. Sprawiłeś nam tyle radości. Twoje małe śliczne oczka ufnie patrzące na Nas, uśmiech, który rozkruszył by najtwardszy lód. Tak dużo miłości nam dajesz, Ty taki mały. Mam nadzieje, że będziemy dla Ciebie dobrymi rodzicami. A w nadchodzącym roku, życzymy Tobie wielu powodów do radości, uśmiechów na twarzy, dziecięcej beztroski. Wielu godzin wspólnych zabaw i psot z Adriankiem. Adriankowi też życzymy dużo radości, wytrwałości w dążeniu do celu, uśmiechów i pasma sukcesów w szkole. Tak bardzo kochamy Waszą dwójkę, że sobie życzymy tylko tego abyśmy nigdy nie zapomnieli jakie mamy szczęście, że jesteście w Naszym Życiu.

Magia Świąt to dziecięca wiara w Świętego Mikołaja, spokojne rozmowy z bliskimi, zaspany budzik, rozleniwiony telefon i śnieg, który nie jest utrapieniem. Z okazji Świąt Bożego Narodzenia wielu głębokich i radosnych przeżyć, wewnętrznego spokoju, wytrwałości i radości oraz błogosławieństwa Bożego w każdym dniu nadchodzącego Roku życzy  Borysek, Adrianek i ich rodzina.

Dziś chciałam skorzystać ze słonka, które świeciło za konem

Niebawem powinien pojawić się u Nas gość z numerem 1300. Prosimy go o krótką notkę, gdyż ostatnio coś ich od gości o pełnych numerkach nie dostajemy. Gość 1000 zapomniał, gość 1100 pominoł Nas, gość 1200 wpisu nie zostawił. Gościu 1300 w Tobie cała nadzieja.

Borysek jest coraz aktywniejszy, co niekoniecznie dobrze wpływa na funkcjonowanie Naszego domu. Jest bardzo absorbujący i niestety, na wiele rzeczy odczuwalny jest ostatnio brak czasu. Pełza mały Ciastek po domu, chodzi przy meblach ( za rączki jakoś niechętnie) i ciągle się w coś uderza. Aby mieć chwilę należy nieraz dziecko wsadzić do pudełka:

Ostatnio ku mojemu ogromnemu zadowoleniu, starszy syn przejawia chęć zajmowania się młodszym bratem. Nietrwa to niestety zbyt długo, ale zawsze coś:

Małymi kroczkami i może akurat kiedyś nastanie wspaniały moment kiedy będą się razem bawić, nie koniecznie angażując w to mame.

Uległam też namową Adriana i miałam dwie rybki w wodzie, czyli pierwsza wspólna kąpiel braci:

Wczoraj był bardzo radosny dzień dla dzieci. Boryska pierwszy raz odwiedził Mikołaj. Miało dzicko duże oczy, że tak od rana zabawki dostaje.

Ale co dobre szybko się kończy i dziś dziecko nie dostało zabawek.