Mało artystycznie ale uwielbia matka ten wyraz twarzy u Zu :D

Pięknie jest stąd nasze całodzienne eskapady... Podziwiamy pięknie kwitnące drzewka...

No i matka ma szanse na zrobienie dziecku kilku zdjęć, bo normalnie nie ma szans... na zdjęciu zostają same pięty :D

Kilka fotek Zu dla Cioci Ani ;)
 

 

 

 

Krótkiej fotorelacji nastał kres :)
Postaram się, obiecuję że się postaram wpadać częściej bo żal mi że tyle cennych chwil umyka w codziennym pospiechu ale ciężko wygospodarować czas którego się nie ma, szczególnie gdy na podwórku tak pięknie że aż szkoda do domu wracać :)
Całusy posyłam do tych wszystkich naszych zaprzyjaźnionych smyków które wpadają mimo naszej nieobecności i pamiętają wciąż :)

Marzena i Zu

 

I jeszcze jedno zdjęcie dla naszych przyjaciół i licznych narzeczonych Zuzi :D
Ot Walentynkowo tak...
Coby Wam wszystkim słodko było kochani nasi :)


 

 

 

Jesteśmy, żyjemy i ogólnie można powiedzieć że mamy się dobrze...
tylko czasu nie mamy na żadne nadprogramowe przyjemności...
Matka... kobieta pracująca na 150 etatach ostatnio podupadła na zdrowiu i stąd nieobecność nasza wszędzie gdzie bywać zwykłyśmy...
Po powrocie z pracy marzy już tylko o tym żeby przytulić głowę do poduszki i żeby w tej głowie nie dudniło jak na poligonie, i żeby serce nie łomotało i żeby kilka innych rzeczy działało bez zarzutu ;)
Dzieć Przekorny Zuzanką zwany dokłada matce kilkaset dodatkowych etatów i ogólnie z etapu bardzo samodzielnego przeszedł w etap wiszenia na nodze, ręce tudzież innej części matczynego ciała...
Wystarczy, że matka zakłada ciuchy niepodobne do dresów i buty na obcasach i już rozlega się syrena alarmowa...
Oznacza to ni mniej ni więcej, że Zuzia rozumie już, że lepsiejszy wygląd matki ma powiązania z jej znikaniem z domu na czas długi...
Rośnie ten trzpiot matczyny... coraz więcej mówi, coraz więcej wyraża się dzwiękami o brzmieniu zbliżonym do języka polskiego, coraz sprawniej porusza się na swych kończynach - choć ze względu na swój wiatraczek w pupie na czworakach wciąż czuje się bezpieczniej, coraz bardziej uparty i krzykliwy staje się ten aniołek malutki, który zadziwiał niegdyś babcię swą cierpliwością i grzecznością...

Mówiła matka że chwalić nie wolno bo sie odwróci... i co? odwróciło się, a jakże...
Zuzia w każdą dziurę wlezie, wszystko musi spróbować, dotknąć, pomacać, ugryźć, walnąć na podłogę i każdy zakaz traktuje jak atak na swą niezależność...
Najpierw macha na matkę rękami, potem zaczyna pokrzykiwać po swojemu a w końcu serwuje matce najprawdziwszy w świecie opiernicz który doprowadza wszystkich do łez...
Nie da się opisać wręcz jak to wygląda :D
Ponadto serwuje dzieć matce milion ataków serca na minutę podczas swych akrobacji, wiecznych zderzeń z szafkami, kantami i podłogą... ech ta grawitacja ;)
Ale żeby nie było... pomocny jest Zuziak i łapki swe maleńkie pcha wszędzie gdzie tylko widzi okazję niesienia pomocy zmęczonej mamie...
W szafkach sprząta, kiedy matka wyprasowane i poskładane ciuchy krzywo w nich poukłada... sprawdza czy karma w psiej misce świeża jest i czy mleko nie skwaśniało ;) okna pomaga myć, dywan wypierze przy pomocy wody w nawilżaczu, buty matce ustawi tak by podczas ich poszukiwania mogła odbębnić poranną gimnastykę... ot zwykłe codzienne czynności a taka pomoc w maleńkich rączkach ;)

Pomocna dłoń... a raczej język ;)

Coraz więcej rozumie, coraz więcej kojarzy i zadziwia na każdym kroku bo przecież takie to małe, takie jeszcze zależne we wszystkim od nas a już takie rozumne :D
Wie że buty na nogę zakładać trzeba tylko nie wiedzieć czemu maminy but spada z nogi Zuziowej, wie, że smycz psu trzeba przypiąć, która szczotka do czego służy, że blokada na szafce powinna być nawet kiedy matka zapomni o jej założeniu, wie że łyżki myć trzeba i najczęściej robi to tam gdzie dosięgnie czyli w psiej misce z wodą... Ba wie Zuzia który przycisk w telefonie wcisnąć trzeba żeby mamę słychać było kiedy dzwoni z pracy :)
Milion takich małych-wielkich umiejętności niby zwykłych ale odkrywanych nie tylko przez nią ale też przez nas kiedy obserwujemy tego małego kręciołka :)

Podziękować chciała matka tym co pamiętają i martwią się kiedy nas nie ma :)
Przepraszamy, że tak rzadko jesteśmy ale chwilowo póki sprawy sercowe się nie uregulują nie damy rady być częściej niż jesteśmy...
No i będziemy dalej podczytywać po cichu co w trawie piszczy i co u naszych miłych znajomych słychaća za czas jakiś wrócimy do blogowania, scrapowania i innych przyjemności.

Właśnie o tej porze dostała Matka od dziecka wyraźny sygnał, że to już... że nie będzie musiała już dłużej czekać...
To co dziś pamięta to mieszanina strachu, niepewności, niecierpliwości i radości że to już...
Wielka ulga, kiedy mogła dotknąć już tego maleńkiego zawiniątka łypiącego na świat jednym okiem...
I to co pamięta bardzo wyraźnie to ręce błądzące po tym maleńkim ciałku, sprawdzające czy wszystko jest na swoim miejscu ;)
Było... maleńkie rączki z długimi szczuplutkimi paluszkami, stópki takie maleńkie ale w porównaniu z całą resztą wydawały się takie ogromne :) oczka jak węgielki... wielkie i zdziwione, uszka... maleńkie, śliczne i... kudłate :) no i włoski gęste, długie i czarne :)
Maleńkie opuchnięte od tej ciężkiej drogi brzydactwo najpiękniejsze na świecie :)
Później przyszło coś jeszcze... zrozumienie że to juz na zawsze... że to maleńkie życie już zawsze ściśle będzie z Matką związane...
Ten rok to rok wielkich nadziei i oczekiwań... Ten rok to 365 dni przeplatanych bezsennością, strachem, pytaniami o przyszłość ale przede wszystkim... ten rok to wiele miłości... pierwsze uśmiechy, uściski, szaleństwa do późna i w końcu bardziej namacalne dowody, że nie tylko Matka kocha tak, że bardziej już nie można... palec w oku o poranku bo tak bardzo chciałoby się zobaczyć mamę, karmienie czy popadnie, uśmiech promienny i wyciągnięte ręce na widok mamy...
Po tym roku może Matka powiedzieć, że macierzyństwo to najcięższa praca jaką tylko można sobie wyobrazić... najtrudniejsza ale i najpiękniejsza rola do spełnienia...

3 tygodniowe szczęście...

Kochanie moje, za kilka godzin minie dokładnie rok odkąd poznajemy się nawzajem... Jesteś jeszcze maleńka i nie rozumiesz czym jest ten dzien...
Dla mnie jest najpiękniejszym dniem w roku... najważniejszym i najpiękniejszym w całym moim życiu...
Chciałabym żeby nie tylko ten ale każdy dzien Twojego życia był szczególny...
Byś zawsze była tym radosnym, uśmiechniętym dzieckiem z iskierkami w oczach...
Byś potrafiła cieszyć się drobiazgami bo to one składają się na całe nasze życie...
Byś odnalazła swoje pasje bo one sprawiają, że obowiązki są bardziej znośne...
Byś na swej drodze potrafiła rozpoznać prawdziwych przyjaciół bo oni nadają naszemu życiu sens... bo z nimi życie jest bardziej kolorowe a problemy wydają się mniejsze i bardziej błahe...
Wiem, że nie ominą Cię większe lub mniejsze troski i zmartwienia ale można je pokonać z uśmiechem w sercu, z poczuciem że życie jest piękne i warto czerpać z niego pełnymi garściami :)
Bądź szczęśliwa córeczko, tym szczęściem które pozwala fikać koziołki i skakać z radości, tym szczęściem które płynie z serca i odzwierciedla się w każdym Twoim uśmiechu... Bądź szczęśliwa tym szczęściem które dodaje skrzydeł... A przede wszystkim bądź sobą...

Kocham cię
Mama

Zasiadła Matka do pisania notatki smykowej... Czas już najwyższy, a poza tym zdała dziś testy na prawko więc czasu chwilowo było więcej niż zwykle...
Zalogowała się, otworzyła okno nowej notatki... i zdębiała.
Serce stanęło jej w przełyku i o mały włos nie pękło...
Krzyk Zuzi zjeżył jej włosy na głowie i nie tylko...
A przecież bawił się dzieć spokojnie na balkonie pod czujnym okiem babci...

Jedna sekunda, trzask i płacz dziecka... I Matka z sercem w gardle biegnąca w kierunku balkonu...
Następny obraz to twarz Zuzi zalana krwią...
I tu Matka jak robot przestawia się na wolniejszy przepływ krwi ze specjalna funkcja mrożenia tego życiodajnego płynu...
Nie wie jak, ale umyła wijącemu się dziecku twarz... przytrzymując jedną ręką wijącego się węgorza drugą przyciskała do głowy zimny okład żeby zatamować krwotok i ocenić co tak naprawdę się stało...
Co myślała w tym czasie nie wie, ale myśli było miliony albo i więcej, z tą jedną na czele "żeby tylko nie stało się nic poważnego"
Po opatrzeniu rany można rzec, że przybyła Zuzi jedna dziurka... po upadku i uderzeniu zostało trójkątne wgłębienie, narazie wypełnione krwią, ale które miejmy nadzieję zagoi się ładnie i nie pociągnie za sobą żadnych skutków ubocznych...
Długo biła się Matka z myślami czy nie jechać czasem na pogotowie... na wszelki wypadek zadzwoniła i narazie zalecono jej obserwację i zaaplikowanie czopka przeciwbólowego a ponieważ nie ma żadnych objawów wstrząsu mózgu ani innych dziwnych reakcji pozwoliła sobie być dobrej myśli...