Poniedziałek też był dniem spokojnym, dziewczynki były bardzo grzeczne. Zaczęłam w końcu je trochę usadzać podparte poduszkami. Bardzo im się  to spodobało, bo dużo więcej widzą i łatwiej im zająć rączki zabawkami.



Ola tego dnia nie miała ochoty zbyt długo być poza domem więc użyła odpowiednich argumentów, żeby zmobilizować mnie do powrotu do domu :). Trochę żałuję, że te nasze spacerki ciągle są takie krótkie.

A że w poniedziałek było święto wszystkich pań dostałam od tatki kwiatka, tulipana - bo tulipan musiał być, a żółtego - bo innych ładnych nie było… Mi się bardzo podoba :).



Wtorek zapowiadał się bardzo fajnie. Za oknem świeciło słoneczko więc zapakowałam małe do wózka i wybrałam się na wał, bo do parku w taką pogodę nawet nie ma co wchodzić ze względu na roztopy. Na wale, w połowie zaplanowanej drogi rozpłakała mi się Zuzia. Nijak nie mogłam jej na dłużej uspokoić, trochę reagowała na zagadywanie i śpiewanie, ale zaraz znowu zaczynała się wiercić i płakać. Wyjmować z wózka jej nie chciałam, bo nad wodą dosyć mocno wiało, a i mrozek był odczuwalny. Zuzia tak szalała, że już obcy ludzie chcieli mi pomagać. Do domu biegłam pędem aż się zgrzałam, niestety wał jest kawałeczek od domu wiec nam trochę czasu zajęło dotarcie z powrotem. W pewnym momencie już wyjęłam ją z wózka i się uspokoiła, ale w wózku zaczynała znowu szaleć. Dopiero przed samym domem lekko przysnęła… Wielki uśmiech zagościł na jej buzi, dopiero kiedy rozebrałam ją z kombinezonu. Gdyby nie ten uśmiech, to się chyba załamać można by było. Aż dziwne, w domu pogodna radosna, rozdająca uśmiechy naokoło, a na spacerze mały diabełek w nią wstępuje. Byle do wiosny...

Po wczorajszym szybkim powrocie ze spaceru chyba coś zaczęło brać więc dziś zrezygnowałam z wyjścia na spacer, żeby się bardziej nie rozłożyć.
Tatko wrócił z pracy i wyszedł z dziewczynkami na chwilę je przewietrzyć. Ja w tym czasie wyszłam do fryzjera na ulicy zrobić porządek z włosami, bo teraz strasznie je gubię.
W ogóle dziewczynki spały dziś dużo mniej niż zwykle, bo Zuzia w sumie 3 razy, a Ola ze spacerem licząc tylko 2. Zwykle mają 4 krótkie drzemki w ciągu dnia.
Oli udało się dziś chwycić stopę rękami. Nauczyła się na przewijaku tak machać nogami, że sięga już nimi prawie do brody :). Też chętniej próbuje się obrócić z pleców na bok, zobaczymy kiedy coś z tego wyjdzie… Zuzia miała dziś dzień przytulanek, bardzo niechętnie leżała na łóżku więc często nosiłam ją na rękach.



Pod wieczór zajrzeli do nas ciocia Dorota z wujkiem Krzyśkiem. Krzysiek już bardzo odważnie i chętniej bierze dziewczynki na ręce. Małym się to spodobało, w końcu nie mają we Wrocławiu wielu wujków.

W sobotę w menu dzieci pojawiły się brokuły. Widząc minę Oli, myślałam,  że na pierwszej łyżeczce się skończy, ale nie. Oli bardzo posmakowało warzywko, bardzo ładnie zjadła całą swoją porcję. Zuzi też bardzo mocno posmakowały brokuły, zajadała się nimi bardzo chętnie.

W karmieniu pomogła mi ciocia Dorota, a zawartość miseczki bardzo szybko znikła.



Niedziela minęła nam bardzo leniwie, na zabawach z dziewczynkami. Zuzia pokazała nam, że jak jest czymś bardzo zainteresowana, to potrafi się przesuwać po płaszczyźnie w stronę intrygującego ją przedmiotu. Odpycha się nóżkami od czego tylko może i sunie do przodu :).

Tym razem Oli udało się usiąść na barana ;).