Jeszcze mi się przypomniało parę scenek.

Wykorzystujemy piękną jesienną pogodę, spacerujemy po pobliskim lasku. Laura woła do mnie – „mamusiu, wzij sobie kijka, będziemy maszerowcami!”

Inny spacer, lasek ten sam – „Mamusia, zobacz, te grzyby już całkiem wysuchły!”

Laura zarządza – „Mamusiu, śpiewamy”, to ja zaczynam „Szli sobie szewcy …” Na to Laura – „Nieeeee, w mojej buzi jest inna piosenka!”.

Laura od jakiegoś czasu jest „kombojem”. Ciągle szuka chętnych do bycia jej wierzchowcem. Tak argumentowała zdatność Jagieloka do rumakowania „Ale tatuś jest wystarczająco duży na konisia!”

Niestety, to jednak mamusia najczęściej bywa konisiem – dobrze, że nieźle opłacanym cukierkami podawanymi na rączce, jak prawdziwemu koniowi.

Brrrr, listopad już w drzwiach! Szaro, mokro, ponuro …. Dobrze, że Laurze nie udziela się zewnętrzna aura! No, może czasami …

Nastał czas abym głośno i z dumą ogłosiła pożegnanie z pieluchami!!!! Warto było się przemęczyć! Teraz przed nami trud przekonania Laury do korzystania z sedesu. Przez krótki czas Laura robiła to chętnie, zadowolona z Teletubisiowej nakładki. Jednak pewnego dnia ogłosiła głośno i zdecydowanie, że siku do kaczorkaaaaaaa! I koniec! Nie pomagają prośby, tłumaczenia, wszelkie próby posadzenia jej na sedes kończą się prężeniem i krzykiem. Cóż, przeczekałam pieluchy, przeczekam i to.

No i jeszcze zapomniałam napisać, że ponad miesiąc temu nastąpiło pożegnanie z wieczorną butelką kaszki!

Że Laura jest artystką – malarką to już wiadomo. Różne dzieła prezentowałam wcześniej. Dziecko me maluje nie tylko na papierze … Maluje ostatnio ściany, własne i cudze ciała, paznokcie … Przyczynkiem do tego były mazaki podarowane przez babcię.

Scenka I:

Przychodzi Laura do babci z mazakiem w rączce:

- Babciu, zrobiłem dzieło stuki!

- Tak? To ślicznie! Pokaż!

Laura prowadzi babcię do jej własnego salonu i prezentuje … duży malunek na ścianie …

A tu tatuaże:

credits here

Mam też w domu poetkę! Piątkowe popołudnie minęło pod hasłem „Mamusiu, powiem Ci wiersz!”. I było „Tatuś gilał mnie po brzuchu i było śmiesznie!” albo „Uderzyłem się w rączkę i mnie bolało. To taki biedny wiersz!” Najlepszy był ten, aż sobie na kartce zapisałam:

„Raz uderzyłem się w głowę

i bolała mnie główka

lecz tatuś wziął mnie na ręce

i wisiały mi nogi”

Scenka II (powiedziana nam przez sąsiadkę babci Eli):

Przychodzi do mnie Laura i zagaja:

- Pani Irenko, co masz dla mnie do jedzenia?

- Bananka, jabłuszko, kanapkę?

- Kanapkę!!!!

No i moje dziecię, co to chleba jeść nie chciało, dobrowolnie skonsumowało kanapeczkę z szyneczką.

Taki mały przerywnik:

credits here