- di   |    - koperki   |    - malutki cud   |    - motyle oskara   |    - nikagarda   |    - szymorek   |    - wariatkowo   |    - wisienki   |    - zielone   |    - zuzia słoneczko   |   

W związku z chorobą siostry ciotecznej chłopców - Oli, u której zdiagnozowano autyzm prosimy o przeznaczenie 1% podatku na dofinansowanie turnusu rehabilitacyjnego. Nazwa OPP: Fundacja Dzieciom "Zdążyć z Pomocą" KRS: 0000037904,
w rubryce "informacje uzupełniające - cel 1%" wpisujemy Aleksandra Dębek :)

ekstremalnie - 2010-03-10 12:37:13
Żeby tak na serio odpędzić zimę - piszę ostatnią zimową notkę!!!

Tym razem o alternatywnych sposobach zjeżdżania z górki. Bo, że sanki są the best wiedzą wszystkie dzieci - do momentu gdy spróbują zjeżdżać po lodzie na jabłuszku, na pupie, na plecach a nawet na brzuchu. Wystarczy się przemóc a otwiera się przed małym człowiekiem morze możliwości.
Zazwyczaj chodziliśmy na górkę o jakichś chorych godzinach - 18-19 - było ciemno, nie było już normalnych dzieci z rodzicami tylko gimnazjaliści albo starsi. I wtedy Krzyś i Di zgodnie zjeżdżali na sankach. Ale dwa razy zdażylo się dotrzeć na górkę wcześniej. I spotkali tam kolegów....
Z sercem w gardle patrzyłam na szaleństwa Krzysia - i chyba tylko to, że mogłam skupić się na fotografowaniu pozwoliło mi nie zakazać mu zjazdów w ogóle. Patrzyłam jak kadrować zamiast myśleć czym może się skończyć taka głupawka. A zdjęcia i tak kiepskiej jakości bo już ciemnawo było i obiekty w ciągłym ruchu.....

Miłe złego początki - na górze zawsze wyglądało to spokojnie i lightowo



a jak już ruszyli to wpadali na siebie, łączyli się ze sobą





kłębowisko ...



ile szczęścia i pisku ...



"wstawaj Krzychu" - pomocna dłoń kolegi Eryka ciągnie go w górę za kaptur...








piękny ślizg - brawo Krzysiu!!!




Dominika w tym czasie zjeżdżała na sankach z Bartusiem z wyższością godną prawdziwej damy patrząc na szalejący testosteron.
Ale w końcu dała się przekonać i też wykonywała zjazdy kombinowane - tu tyłem.




Z jedenj strony cieszę się, że już zima minęła ale z drugiej -  jak pomyślę  ile radochy dał nam ten śnieg ....

Jeszcze trochę śniegu za oknem leży, odrobinka taka ale  wystarczyło żeby Krzysiowi na sanki się zachciało :)
A mnie to przypomniało, że miałam wkleić sankowe zdjęcia - tak ich dużo, że mam wrażenie, że przerasta mnie ich przebranie i skomentowanie. Sokrates mówił, że w każdej pracy najważniejszy jest początek. No to lecimy -(aż chciałoby się dodać lecimy  z górki na pazurki).

Jak to miło kiedy ktoś inny wnosi tego klocka pod górkę :)
 


Bartek - mina jak zawsze taka sama - ale wyrażająca wielkie zadowolenie



normalnie jakbyśmy  w jakieś góry pojechali



zjazd się nie liczy jeśli nie jest zakończony efektownym upadkiem


z lekka przymrożony Bartek - (wysmarowany dodatkowo pomadką ochronną do ust Moniki - bo jak zwykle zapomniałam o kremie)
 


hmmm a to zdjęcie jest zagadką - bo nie wiem kto je zrobił. Ta mała, czarna figurka pędząca na sankach to ja, z boku w połowie górki Monika i Di, Krzysiek na górce (chyba). Więc kto za aparatem-  Bartek?????



Co on Monice tak zawzięcie tłumaczy?


chyba to, że jednak woli zjeżdżać niż być sprowadzany - bo Monika (ze względów bezpiecznieństwa) nie dała się namówić na zjazd z Bartkiem tylko ciągnęła sanki na sznurku - co nie przeszkodziło jej go i tak wywalić :)

O tak ma być - siuuuu



Krzyś namawiał Iwcię, żeby poszła z nami pozjeżdżać. Iti pyta, czy jacyś dorośli też zjeżdżają. "No to taaaaak. No mama i ... i .... i ... tata." dokończył zadowolony. Taaa Rafał raz jeden był i zjechał ze 4 razy. A tak to ja jedynie się wygłupiałam. Ale co mi tam.

foto Monika

Krzyś też zjeżdżał z Bartusiem ale zdecydowanie rzadziej niż Di


zdjęcie bardzo pozowane

foto Monika

a tu poza w jakiej Bartuś zazwyczaj kończył zjazd


foto Monika

Pewnego dnia (właściwie to 16 lutego) poszliśmy na górkę po dużych opadach śniegu. Od razu zrobiło się puszyściej.
Tu Monika w biegu - asekuruje pędzącą DI z Bartusiem



Dominika i KRzyś spotkali kolegów więc zostawili Bartka samego


zostawili na pastwę pań po trzydziestce



a to może być niebezpieczne



oczywiście tak się przekręcił, że rymsnął  twarzą prosto w śnieg :)



trudno się dziwić, że nie ma zachwyconej miny



ale bynajmniej nie znichęciło go to do zjazdów.



w różnych konfiguracjach i stylach


Jest jeszcze zapis zdjęciowy tego co robili Di i Krzyś kiedy spotkali kolegów. To trochę ekstremalne zdjęcia. I muszą poczekać na nową notkę.

Ile razy podlewam kwiaty czy zmieniam wodę tym w wazonie - zawsze mam asystenta.
 Asystenta, który co ja ułożę to musi zmienić po swojemu. Wyjmuje i przekłada. Ba nawet organoleptycznie próbuje.







i znowu do buzi - smakosz jeden :)0




A tu z drugim bukietem - dokładnie ta sama zabawa




Wielka radość bo mama nie zdążyła zareagować jak wyciągał patyczek


 
a może by tak na ryby.....



Ulubiony element zabawy - bez gryza się nie obejdzie...



nieudana próba wydziobania sobie oka za pomocą gałązki :)



i tak za każdym razem :)

Bartek rośnie nam na telemaniaka. Jak każde dziecko uwielbia reklamy. I ku mojemu przerażeniu widzę, że już robią mu one wodę z mózgu. Gdy widzi reklamę danonków - leci z radością do lodówki i pokazuje, że tam są.
Ale i tak najbardziej cieszy się na widok scoobyego w tv. Zaraz biegnie do Krzysia i ilekroć Scooby jest na ekranie to Bartek aż piszczy z radości.


I oczywiście jest też walka o władzę - czyli pilota. Krzysiek się wkurzał gdy mu Bartek podbierał i cichaczem przerzucał kanały. Więc Krzychu ustawia mu w pilocie, żeby ten obsługiwał dvd (czyli tak jakby mu blokuje pilota). Kiedyś to działało ale teraz Bartek już za mądry się zrobił i widzi że coś jest nie tak - że naciska guziki i mu się nie przerzuca:) I ryk.