Dyskutujemy ostatnio na jeden temat. „Posyłać Mateuszka do przedszkola, od września, czy jeszcze go nie posyłać?” On dopiero za miesiąc skończy dwa latka. We wrześniu będzie miał 2 lata i 5 miesięcy. Radziu twierdzi, że on jeszcze jest za mały, że nawet chodzić porządnie nie umie, że mówić nie umie, dopiero pojedyncze słowa wymawia, że może sobie nie poradzi i tak dalej...
Ja gdzieś tam w głębi serca myślę podobnie, ale rozum podpowiada, że sobie chłopak poradzi i to świetnie. Bo przecież samodzielny jest bardzo, wszystko sam chce robić, papcie ściągać, ubierać się, soczki otwierać i posiłki zajadać. Mówić może nie umie za wiele, ale na pewno potrafi się dogadać (przynajmniej z nami, a najlepiej z Bartkiem). Nie mówiąc o dodatkowych umiejętnościach takich jak: liczenie do trzech ;) rozpoznawanie kolorów Teletubisiów ;) oraz rozpoznawanie stron prawej i lewej ;) A jak zupę zajada... proszę bardzo!!! Bartek tak się nauczył jeść zupę dopiero w przedszkolu, a Mateusz taki samouk!!!

Problemem jest na razie pielucha, ale zwalczymy potwora, jak tylko zrobi się cieplej. Ściągnę mu pieluchę i tyle... ;) Nauczy się... do września będzie gotowy w kwestii pieluchowej.
Inną sprawą jest to, czy w ogóle do przedszkola się dostanie, bo jakiś wyż demograficzny panuje. Przynajmniej w naszym mieście. Nie pamiętam, czy w latach 2006-2007 prąd nam tu wyłączali, w każdym razie dużo dzieci się w tym 2007 roku urodziło. Hmmm... no właśnie, ten rocznik... Mateusz to rocznik 2008, więc tutaj ma punkt mniej, ale poza tym, to same plusy, czyli oboje rodzice pracujący, rodzeństwo w tym samym przedszkolu i tak dalej... Zobaczymy...
Podanie w każdym razie złożę. I mam nadzieję, że się dostanie.

Aha, i na gitarze gra ;) Dopiszę w podaniu...

P.S. Przepraszam, że długo nie pisałam, ale bycie Królową jest bardzo absorbujące, ciociu Dario!!!

Droga Pani Wiosno, mam do Pani jedną prośbę... niech Pani już wreszcie przyjdzie, dobrze? Bo już myślałam, że Mateusz przebrnie przez tą zimę bez poważniejszej choroby, że się chłopak wybroni... ale się nie udało... Bartek rozpoczął okropnym kaszlem ferie zimowe 1-go lutego. Pani doktor stwierdziła, że pierwszy raz słyszy u niego aż takie świsty w płucach, że to może być coś poważnego, ale na razie bez antybiotyku, może się wyliże... no i się wylizał... jak to Bartek – na syropkach i inhalacjach dał radę chorobie. Pięć dni później zaczął kaszleć Mateusz, potem gorączka... i jak to Mateusz – w nocy z soboty na niedzielę – duszności. W niedzielę rano wzywanie pielęgniarki na wstrzyknięcie mu Fenicortu. W poniedziałek u lekarza znowu Fenicort, we wtorek jeszcze jeden, już w mniejszej dawce. Ale Mateusz od razu antybiotyk dostał, na szczęście przyjmuje doustnie (pierwszy raz), więc nie ma stresów, do tego inhalacje rozkurczające. Bartek już wyleczony, jutro idzie do przedszkola, Mateusz też wyleczony, kończy niedługo antybiotyk... ale niech się ta zima już skończy, żeby znowu się coś nie przypałętało!!!!
U nas na podwórku stoi bałwan, o taki:

Stoi tam już od miesiąca. W ogóle nie stopniał, wręcz odwrotnie, śniegu dookoła niego przybywa... Niech już Pani przyjdzie, Pani Wiosno. Niech sobie Pani zabierze tego bałwana, ten cały śnieg i zaspy metrowej wielkości, niech Pani zabierze tą pochmurną pogodę i choroby dziecięce.
I lepiej niech się Pani pospieszy, bo jak napiszę list do Pana Lato, to przyjedzie i Pani nakopie!!!

Sezon balowy rozpoczął się na dobre... Najpierw był bal w przedszkolu, niestety bez udziału rodziców, więc nie mamy żadnych zdjęć. Bartuś był przebrany za Supermana i bawił się rewelacyjnie. Opowiadał nam później jak było na balu, że była Pani Zima i jej brat Mróz, były tańce, zabawy i przeróżne „balowe” atrakcje...

Kilka dni później był bal zorganizowany przez szkołę angielskiego, do której uczęszcza Bartuś. Zaproszenie dostał zarówno Bartuś, jak i Mateuszek. Tak więc wyszykowaliśmy obydwu chłopaków... Bartuś tak dobrze czuł się w skórze Supermana, że znowu wystąpił w tym przebraniu, natomiast Mateuszek wykorzystał swój strój reniferkowy ;)

O ile dla Bartusia to żadna nowość, taki bal... to dla Mateuszka było to jak lądowanie na obcej planecie. Nie dość, że tyle dzieciaczków, to jeszcze wszystkie kolorowo poprzebierane, z umalowanymi buźkami, po prostu rewelacja... Mateusz w ogóle się nie bał, rodzicami szybko przestał się interesować. Pod opieką Bartusia bawił się z dziećmi i z animatorami.

Bartek bardzo się ucieszył, jak zobaczył swojego ulubionego kolegę z angielskiego – Szymona, który dla odmiany był Spidermanem. Takich dwóch superbohaterów w jednym miejscu oznaczało, że było to chyba najbezpieczniejsze miejsce na ziemi ;)))

Chłopaki bawili się świetnie, wytańczyli się, objedli słodyczami, a na koniec rozebrali salę z serpentyn i balonów. Zabawa na sto dwa!!!

A ja dowiedziałam się czegoś więcej na temat mojego starszego synka... że jest dumny ze swojego braciszka, bo każdemu go przedstawiał, co chwilę go tulił i zadbał o to, żeby maluszek też mógł się pobawić w grupie. Ładnie prowadził go za rączkę, przynosił mu cukierki, pilnował, żeby się gdzieś nie wywrócił... po prostu cud, miód i orzeszki...

W piątek, 22 grudnia (stycznia, oczywiście, ale zostawiam oryginalny zapis, dla potomności), w Bartusiowym przedszkolu zorganizowano spotkanie dla Babć i Dziadków z okazji ich święta. W tym roku do przedszkola stawiły się obydwie babcie, a do tego towarzyszył im dziadek M., który specjalnie wziął urlop, żeby podziwiać występy wnuka.
Bartek ćwiczył już od tygodnia swoją kwestię w domu, miał do powiedzenia cztery wersy, a ćwiczył tak zawzięcie, że nauczył się tego w pierwszym dniu, a potem tylko sobie utrwalał. Jakież było moje zdziwienie, kiedy w czwartek wieczorem Bartek zaczął mi wymieniać, co które dziecko mówi podczas występu. Okazało się, że umie na pamięć prawie wszystkie kwestie.
No i okazało się, że jego Panie też to doceniły, bo kiedy w piątek nie zjawił się w przedszkolu chłopczyk, który witał zebranych gości, ten obowiązek scedowały na Bartusia. Bartuś świetnie sobie poradził, pięknie powitał gości, później ładnie recytował swój wierszyk. Babcie pękały ze śmiechu, bo robił co chwilę zabawne miny i w ogóle nie był zestresowany. Dziadek na szczęście wziął aparat i uwiecznił całą uroczystość.

Był też taniec z babcią. Bartuś najpierw poprosił jedną babcię, a jak poprosił drugą, to muzyka mu się skończyła... ale w domu nadrobił wygłupami z obydwiema babciami... i jeszcze z Mateuszkiem.

Bartek do domu wrócił znacznie później niż dziadkowie, o zwykłej godzinie. Dziadkowie zdążyli już zdać relację, opowiedzieć wszystko, po czym przychodzi Bartuś z przedszkola, i co mówi? Mówi, że jego Panie Przedszkolanki powiedziały, że im się bardzo spodobał dziadek Bartusia!!!!! No i kto tu został Bohaterem Dnia, no kto???? Ale to nic dziwnego, przecież akurat był Dzień Dziadka ;))))

Winna jestem jeszcze relację świąteczną, bo warta jest odnotowania. Wigilię w tym roku spędziliśmy po sąsiedzku, czyli u cioci Ani i wujka Adama. Było wesoło, rodzinnie... wigilijnie po prostu. Jak to wujek Adam powiedział, dzieci tworzą najlepszą atmosferę świąteczną... i tak też było. Wszędzie ich było pełno ;)
Na samym początku Bartek mocno zaznaczył swoją obecność, bo postanowił poprowadzić modlitwę przed kolacją wigilijną. A ponieważ zna tylko Aniele Boży, tak więc wigilia rozpoczęła się nietypowo, ale za to bardzo rozczulająco ;) Po kolacji (na której chłopaki umorusali się wszystkimi możliwymi potrawami wigilijnymi) nadeszło długo oczekiwane rozdanie prezentów. Trochę to trwało, bo uczestników było wyjątkowo dużo, więc prezentów również... A potem nastąpiła jedna wielka zabawa... i dzieci, i dorosłych...

Tutaj chłopcy ze swoim chrzestnym (wspólnym)

Prezenty, ach prezenty...

Testowanie sprzętu...

Tatuś czytał wszystkie nowe książeczki

A pierniczki były wyśmienite

W pierwszy dzień świąt przyjechali dziadki z R. oraz ciocia Daria. Tu już się zaczęła zabawa na całego. Ciocia długo chłopaków nie widziała, więc Bartuś eksploatował ciocię maksymalnie, żeby się nią nacieszyć na zapas... Razem z ciocią bawili się w paleontologów i odkrywali szczątki dinozaura. Ubrudzili się masakrycznie, ale zabawy było co niemiara.

A Mateuszek został ulubieńcem Świętego Mikołaja


Fajne te święta, szkoda tylko że raz w roku...

Bartek mi dziś wieczorem opowiedział o tym, jak wyginęły dinozaury... i okazało się, że wszystkie te historie z efektem cieplarnianym, wybuchami wulkanów czy też osłabieniem gatunku można sobie włożyć między bajki... Prawda jest zupełnie inna... posłuchajcie:
- Wiesz mamo, że dinozaury wyginęły wczoraj?
- Wczoraj???? Chyba dawno, dawno temu?
- Nieeee... wczoraj!!!
- A skąd wiesz?
- Bo widziałem je wczoraj.
- Widziałeś je?
- Tak, opowiem Ci jak to było. Wczoraj poszedłem karmić dinozaury i one do mnie podeszły i były taki milutkie i z jednym nawet się zaprzyjaźniłem (pokazuje mi na tyranozaura w książce). Wiem, że on wygląda tak groźnie, ale dla mnie był miły i łagodny. I ja karmiłem te dinozaury, i przyszedł taki malutki dinozaur i był głodny bardzo. To ja poszedłem, żeby mu przynieść więcej jedzenia. Ale jak wróciłem, to dinozaurów już nie było. Przepadły. Było mi smutno i wróciłem do domu. Ale następnego dnia znowu poszedłem do dinozaurów i znowu je karmiłem i znowu przyszedł ten mały, który był głodny, to ja poszedłem mu przynieść jedzenie i jak wróciłem, to ich znowu nie było. Znowu przepadły gdzieś. A potem się okazało, że umarły i zamieniły się w kościotrupy. O i tak właśnie wyginęły...

Tu Bartek zawiesił głos, spuścił głowę, przymknął oczy i uczcił wyginięcie dinozaurów minutą ciszy. Duża powaga.
Słychać było tylko jak ja przełykam ślinę... starałam się bardzo, żeby się nie rozpłakać... nie było łatwo...

Muszę jeszcze opisać o wydarzeniu w życiu Bartusia. 2 grudnia pojechał z tatą do Wrocławia na przedstawienie z Bobem Budowniczym w roli głównej, pod tytułem „Wielki bałagan Stracha”. Bartuś był zachwycony.... najbardziej tym, że zjadł dwie porcje popcornu ;) Przyjechał pełen wrażeń i na nowo odżyła miłość do Boba Budowniczego ;)
Tatuś porobił kilka fotek telefonem komórkowym:

A tydzień wcześniej, w Domu Kultury, odbył się Bal Andrzejkowy dla dzieci z przedszkola i ich rodziców. Dzieci przebierały się za wróżki, czarodziejów, czarnoksiężników i innych magów. Bartek wystąpił w wielkiej czapie z ogromnym pająkiem oraz w stroju, który własnoręcznie szyłam z podszewki i koca termicznego ;)))) A tatuś wykonał mu różdżkę z wieszaka, którą owinęliśmy folią aluminiową. Cały strój wg projektu Bartusia, tzn płaszcz z błyskawicami i gwiazdkami, a różdżka w kształcie błyskawicy...

Ale w połowie imprezy Bartek ściągnął strój i dopiero wtedy zaczął się dobrze bawić, jednak bycie Bartkiem najlepiej mu wychodzi ;) Wyszalało się dziecko za wszystkie czasy, zmęczony i spocony pojechał do domu, nawet nie chciał się kąpać, tylko się opłukał pod prysznicem, położył się do łóżka i zasnął w sekundę....